We hebben onze rugzakken klaar gezet, de schoenen ingevet en opa's lange onderbroek geleend........klaar om mee te doen aan de ESCAPE '98. Het woord zegt het al: een ontsnapping aan de sleur van het weekend, een avontuur in de duitse middle of nowhere. Bedoeling ervan: loop in de snelst mogelijke tijd via een aantal coördinaten naar het eindpunt. De afstand was zaterdags ongeveer 30 en zondag 20 km, tenminste... als je kompas kunt lezen, coördinaten kunt uitzetten en NIET de verkeerde kant oploopt!
Op vrijdagavond begon het grote feest in de sporthal van Asbeck, net over de grens. Iedereen dronk zich alvast flink warm voor de zaterdag. Voor de jarige in ons midden, Gerrit Gerritsen, werd uitbundig en meerdere malen gezongen. Dit tot ergernis van de velen die probeerden de slaap te vatten.

Zaterdagochtend was de organisatie al vroeg uit de veren. Dit weer tot ergernis van degenen die de slaap inmiddels wel gevat hadden, maar nog even van hun welverdiende rust wilden genieten. Niks mee te maken, het was tot slot van rekening een bikkelweekend, dus vroeg op.
Vanaf half 8 kon de routebeschrijving opgehaald worden. Na wat gepuzzel en gestoei met de coördinaten, bepaalde ieder zijn eigen route en liep ieder groepje zijn eigen route. Er waren verplichte posten, keuze posten en bonus posten. Als je de bonusposten in je route meenam, dan kòn je daarmee extra tijd verdienen, maar eigenlijk ook geen extra tijd, want deze tijd werd weer van je totale looptijd afgehaald, zodat je eindtijd minder werd (snappen we het nog?? de organisatie in ieder geval ook niet helemaal, bleektijdens de prijsuitreiking op zondagavond).

En daar liepen we dan, zaterdagochtend om 8 uur, ons afvragend waar we eigenlijk aan begonnen waren. Overal liepen groepjes zwervend door het Duitse landschap, op zoek naar een post. En ze vroegen zich allemaal af of zijzelf, of de andere groepjes de goede kant op liepen. Het codewoord van een post kreeg je niet zomaar kado: Een op hol geslagen stier ontvluchten, in je onderbroek door de Dinkel banjeren, de schrik om het hart krijgen van een alarm in een woning, over het prikkeldraad klauteren, door het maïsveld struinen. Een doorsteek zou de looptijd vàst aanzienlijk verkorten, werd er vaak gedacht. Dit bleek echter niet altijd het geval te zijn. Op een post aangekomen, moest je het codewoord van die post, overschrijven, als teken dat je er geweest was. Soms was de post bemand, soms ook niet. Wij, als deelnemers zijnde (althans, de zaterdag, de zondag niet meer), waren blij dat we niet stilstonden, als we de medewerkers zagen klappertanden. Want de lucht was blauw, het zonnetje scheen, maar er woei een gure, koude, noordenwind.
Naarmate de tocht vorderde, sloeg de vermoeidheid toe. De meer getrainden onder ons liepen echter in stevig tempo door. Bij de minder getrainden ontwikkelden zich blaren in een rap tempo en de kuiten raakten steeds meer verkrampt. In een aantal groepjes werd al gediscussieerd over het wel of niet uitlopen van de tocht die dag, om maar niet te spreken over de volgende dag. De peptalk van de medewerkers op de posten deed ons veel goed.
In de loop van de middag/avond druppelden de groepjes binnen bij de sporthal in Ottenstein. De eersten om ongeveer half vier, de laatsten om half twaalf. De macaroni, die telkens weer opgewarmd moest worden, smaakte ons allen beregoed. Terwijl wij heerlijk lagen uit te rusten van de zware, maar zeer geslaagde dag, maakte de organisatie bekend hoe de eerste dag was verlopen. De echte doorzetters gingen daarna al weer hun tactiek bepalen voor de zondag.
Nadat we de laatste groepjes warm onthaald hadden, zocht iedereen al snel de slaapzak op.

De zondag was het wederom vroeg dag. Bij een redelijk aantal deelnemers rijsden er twee vragen: 1. Kan ik staan? 2. Kan ik lopen? Dit laatste was voor sommigen helaas alleen met 'nee' te beantwoorden. Zij besloten niet meer te starten. De bonusposten in de route van zondag, werden door alle groepen overgeslagen. Het leek een afvalrace; bij bijna elke post stopten er deelnemers of leverden hun rugzakken in. De echte bikkels zetten door, bewonderd door degenen die afgehaakt waren. Bij de zondagroute werd er door velen ervaren dat de laatste loodjes het zwaarste wegen. De route werd afgesloten met een sprintpost: 800 meter sprinten naar het eindpunt. Degenen met de snelste tijden zouden bonustijd krijgen. Bij het eindpunt werden de deelnemers, die nog deelnamen, door de deelnemers, die deelgenomen hadden en de medewerkers onder luid applaus binnengehaald. De rugzakken werden opgelucht afgegooid en er werd al driftig gespeculeerd over wie de winnaar zou kunnen zijn van deze ESCAPE '98.
Vanuit het eindpunt vertrokken de groepjes per auto weer richting Raalte.

's Avonds kwam iedereen moe, maar enthousiast op de Grijze Wolf voor een stamppotbuffet en de uitreiking van de wisselbokaal. Deze werd gewonnen door, de naam zegt het al, De 'Snelle Boys'. Er werd verder nog druk nagepraat over de beleefde avonturen.

Harrie, Gerard en Hans, bedankt voor jullie organisatie van dit avontuurlijke, maar vooral ook beregezellige weekend!

Colette & Esther