De editie van dit jaar vond plaats in het weekend van 1-3 oktober en de locatie was Bad Iburg, gelegen in de heuvelachtige omgeving van het Teutenburgerwald.

"Escape and no return" (ze hebben lang gedacht dat dit de waarheid werd)

Na het bekend worden van de plaats van handeling (Bad Iburg onder de rook van Osnabruck), hebben we nog een laatste bespreking gehouden over de te volgen tactiek en de mee te slepen bagage. Op de avond van vertrek overviel ons een gevoel van traditie. Anderen blijkbaar ook, want op de bestemming aangekomen begon een gezellige weerzien van oudgedienden. De nieuwelingen werden verwelkomd en meteen ingeschat op hun specifieke kwaliteiten. Na het bekende uithoren van de organisatoren omtrent de te verwachten route en moeilijkheden (wat dus niet lukte), werd uitgebreid gebruik gemaakt van de goed gevulde bar. De eerste nacht verliep aanmerkelijk rustiger dan de vorige editie, de rust viel ook eerder in.
Bij het krieken van de dag (eigenlijk nog vroeger!) stonden de eersten al te trappelen van ongeduld; waar blijft de koffie. Na een goedlopend ontbijtbuffet brak het moment van de waarheid aan: kaart halen, coördinaten uitzetten, route bepalen en wegwezen. Het sjouwen, ploeteren, klauteren en opzoeken van de (goed verborgen) posten kon beginnen. Het was op de posten een gezellig gedoe. Je zag er weer eens tegenstanders; elke groep had blijkbaar zijn eigen looproute uitgestippeld, onderweg waren de meeste groepen in geen velden of wegen te bekennen Op de eindpost kwamen we als een van de eersten binnen (dat zegtnog niets). Gelukkig was er koffie, thee, bier en de keukenprinsesjes hebben ons met hun heerlijke warme maaltijd weer de moed en energie voor de rest van de avond en de volgende dag gegeven.

De avond werd verder gevuld met het uitwisselen van de belevenissen onderweg en de komst van de nog binnen druppelende groepen. Hoe iedereen die eerste dag had beleefd was zeer persoonlijk. Een korte gecensureerde samenvatting van alle op- en aanmerkingen, die onderweg en 's avonds te beluisteren waren, beperkt zich tot: piep, piep, piep, piep, piep, piep ... Maar na enkele pilsjes werd alles weer heerlijk helder.
De bekendmaking van de tussenstand (een derde plaats) was voor ons aanleiding om een aanvallende tactiek voor de volgende dag te bespreken. De binnenkomst van de laatste groep (01.30) heeft bijna niemand meegemaakt. Met enige moeite werd er om 0.00 uur een lang zal hij leven uitgeperst voor Gerrit, maar kort daarop was er algehele rust in de slaapzaal.

De zondag: het opstaan was wat moeizamer, de zaterdag had zijn tol geëist. Maar na een goed ontbijt gingen we strijdvaardig van start in de koude ochtend. Via een lange route met de nodige omzwervingen, wisten we bij een aantal tegenstanders de overwinningsdroom op te wekken. Zij waren al aan de laatste 12 kilometer begonnen, terwijl wij nog zoekende zijn naar de chocopost, alwaar we verplicht een kwartier moesten rusten. Vanaf ons (wij dus, maar ook de snelle jongens die al vanaf de uitkijkpost in ons kielzog hangen) vertrek bij deze post werden we nauwlettend gevolgd, we hadden nog ruim 2,5 uur voor de laatste 12 kilometer.
Zelfs de organisatie droeg haar steentje bij om de eerder genoemde droom levendig te houden, op elke post die we aandeden werd onze tijd door geGSMd naar het eindpunt. Maar zoals de tocht was, zo was ook de verstoring van die droom: hard en meedogenloos. We wisten, gedragen door de aanmoediging van de andere deelnemers, enkele minuten voor het uur U al sprintend de sprintpost te bereiken. Dat de laatste 800 meter naar de eindpost ons nog een sprintbonus heeft opgeleverd verbaast ons nog steeds. Moe maar voldaan vielen we na de eindstreep in het gras.

De uit hun droom ontwaakte tegenstanders feliciteren ons met het behalen van de tweede plaats (er was pas zekerheid toen de einduitslag bekend werd gemaakt).

De afsluiting in de Grijze Wolf was gezellig. Al strompelend, krakend, piepend, steunend en kreunend kwamen wij en menig ander langs de bar en het uitstekende buffet. Uit de eindstand werd de zwaarte van de tocht al snel duidelijk, slechts zeven ploegen hadden op beide dagen alle verplichte posten bezocht. De snelle jongens kregen de wisselbeker uitgereikt (voor de tweede keer dus). Wij waren ten opzichte van vorig jaar één plaats geklommen (tweede dus), voor ons ligt er dus nog een nieuwe uitdaging.

ESCAPE AND NO RETURN (Harry, Ben, Guus en Ton)